Jakie kształty można uzyskać podczas obróbki CNC?

Płaski kontur, klasyczny prostopadłościan, łopatka turbiny i wiele innych. To, co da się "wyrzeźbić" za pomocą maszyn sterowanych numerycznie, może robić, a w zasadzie to już robi - naprawdę spore wrażenie. 
ksztalty-cnc-blog (1)

Pokażemy Ci, jakie kształty z powodzeniem realizujemy w naszym warszawskim zakładzie. Dzięki temu po lekturze będziesz wiedzieć, czego oczekiwać od CNC, a kiedy warto rozważyć inną metodę obróbki.

Podstawowy podział kształtów uzyskiwanych w obróbce CNC

Musisz zdawać sobie sprawę z faktu, że kategoria kształtu wprost przekłada się na dobór odpowiedniej technologii. Część detali wykonamy szybciej na tokarce, część z kolei – tylko za pomocą frezarki, a jeszcze inne będą wymagały tzw. obróbki kombinowanej lub zastosowania centrów wieloosiowych.

Zanim przejdziemy do konkretów – mała systematyka. Detale CNC najczęściej dzielimy na dwie duże grupy kształtów: 2D (płaskie kontury, kieszenie i otwory wykonywane w jednej płaszczyźnie) oraz 3D (bryły o złożonej geometrii przestrzennej). Inny równie ważny podział uwzględnia kształty pryzmatyczne (prostopadłościenne, sześcienne), obrotowe (walcowe, stożkowe, kuliste), krzywoliniowe (powierzchnie swobodne, „organiczne”), asymetryczne (bez osi symetrii).

Kształty 2D (kontury, kieszenie i otwory)

To podstawa i codzienność większości projektów polegających na frezowaniu CNC. Mówimy tu o wszystkim, co da się wykonać w jednej płaszczyźnie (ze stałą lub też zmienną głębokością). Do typowych operacji 2D zaliczamy:

  • wycinanie konturów zewnętrznych i wewnętrznych,
  • frezowanie kieszeni (prostokątnych, okrągłych, wielokątnych lub o swobodnym zarysie),
  • wiercenie i rozwiercanie otworów,
  • wykonywanie szczelin i rowków,
  • nacinanie ścieżek montażowych i szablonów.

Kształty 3D (bryły o złożonej geometrii)

To natomiast detale, w których narzędzie porusza się jednocześnie w wielu osiach. W tej kategorii znajdziesz między innymi:

  • matryce, stemple oraz formy wtryskowe,
  • łopatki turbin i elementy aerodynamiczne,
  • rzeźby techniczne oraz prototypy o nieoczywistych zarysach,
  • detale biomedyczne (np. obudowy aparatury, elementy protez),
  • komponenty dla branży lotniczej i kosmicznej (sami takie produkujemy).

Klasyczna obróbka 3-osiowa (X, Y, Z) ma swoje granice. Dlatego tam, gdzie potrzebny jest dostęp do detalu pod różnymi kątami – do gry wchodzą tzw. centra wieloosiowe (najczęściej 5-osiowe).

Kształty walcowe, stożkowe i kuliste (w wyniku toczenia CNC)

Tu na scenę wchodzi tokarka CNC, bo to właśnie w niej zdecydowanie najwygodniej uzyskuje się geometrie obrotowe. Toczenie pozwala uzyskać naprawdę imponującą dokładność średnic i koncentryczność powierzchni. Do najbardziej typowych przykładów należą:

  • wałki, czopy i tuleje,
  • kołnierze oraz pierścienie,
  • stożki (w tym popularne stożki Morse’a),
  • sfery i półsfery,
  • elementy o przekroju zmiennym wzdłuż osi obrotu.

Kształty prostopadłościenne i sześcienne

Stanowią fundament budowy maszyn i całego przemysłu mechanicznego, gdzie detale opierają się na geometriach pryzmatycznych, czyli formach z płaskimi ścianami i ostrymi krawędziami. Ich wytwarzanie wymaga frezowania powierzchni czołowych, krawędziowania oraz – co kluczowe – precyzyjnego ustawienia detalu względem osi maszyny. 

Kształty asymetryczne i nietypowe

Czyli geometrie, które nie posiadają osi symetrii ani regularnej powtarzalności. Do tej kategorii zaliczamy między innymi:

  • korpusy z mocowaniami w różnych płaszczyznach,
  • części prototypowe o nieoczywistych zarysach,
  • elementy o złożonej topologii (gdzie geometria nie podlega prostym regułom),
  • detale „organiczne”, inspirowane formami z natury.

Wykonanie takiego detalu wymaga zaawansowanego planowania mocowania – często z użyciem uchwytów dedykowanych albo specjalnie przygotowanych baz technologicznych.

Gwinty, otwory, rowki i fazowania

To tzw. cechy konstrukcyjne, które najczęściej dodaje się do detali na końcowym etapie obróbki. To właśnie one nadają elementom funkcjonalność. Najczęściej stosowane operacje to:

  • gwinty – gwintowanie sztywne, wirowe oraz frezowanie gwintów (wewnętrznych i zewnętrznych),
  • otwory – przelotowe, nieprzelotowe, stopniowane, pogłębiane stożkowo lub walcowo,
  • rowki – wpustowe, pierścieniowe, klinowe,
  • fazowania – krawędzie pod różnym kątem (klasyk to oczywiście 45°),
  • zaokrąglenia – promienie zewnętrzne oraz wewnętrzne.

Jak dobór materiału wpływa na możliwość uzyskania określonych kształtów?

Tu wpadamy w temat, który omówiliśmy już szerzej w innym wpisie (dla przypomnienia dotyczył on materiałów CNC). W skrócie – swoboda kształtowania geometrii jest mocno powiązana z tym, co frezujemy lub toczymy.

  • Metale miękkie (takie, jak aluminium, mosiądz) – pozwalają na cieńsze ścianki i bardziej „ryzykowne” geometrie, bo narzędzia pracują z mniejszym oporem.
  • Stale konstrukcyjne i nierdzewne – wymagają większych promieni w narożach oraz pewniejszego mocowania.
  • Tytan i superstopy (np. Inconel) – wybaczają niewiele. Cienkie ścianki i ostre naroża to praktycznie „kuszenie losu”.
  • Tworzywa sztuczne – dają z kolei sporo swobody. Aczkolwiek, trzeba uważać na temperaturę (z uwagi na ryzyko ich topnienia).
  • Drewno i kompozyty – każda z tych grup rządzi się własnymi prawami i wymaga innych narzędzi oraz parametrów.

Właściwości termiczne oraz sprężyste materiału wprost wpływają na to, jak cienkie ścianki da się wykonać i jak skomplikowaną geometrię można w nim „zaszyć”.

Jakie ograniczenia geometryczne wiążą się z obróbką CNC?

Mimo licznych zalet, klasyczna obróbka skrawaniem ma też swoje granice. Nie wszystko da się wykonać za pomocą CNC, a część rzeczy (choć teoretycznie są wykonalne), to po prostu się nie opłaca.

Do typowych ograniczeń zaliczamy:

  • ostre naroża wewnętrzne – zawsze pozostaje po nich promień odpowiadający średnicy frezu,
  • głębokie i wąskie kieszenie – problem z odprowadzaniem wióra oraz niską sztywnością narzędzia,
  • podcięcia – niedostępne bez obróbki wieloosiowej lub bardzo specyficznych narzędzi,
  • cienkie ścianki – podatne na drgania i deformacje pod naciskiem frezu,
  • otwory o bardzo małej średnicy względem dużej głębokości – klasyczne wiertło tu nie wystarczy.

W takich sytuacjach warto rozważyć alternatywne technologie – między innymi takie, jak: druk 3D, obróbka laserowa, a nawet cięcie strumieniem wody. Czasami najlepszy efekt daje połączenie kilku metod jednocześnie.

Masz konkretny kształt do wykonania?

Zapraszamy do kontaktu w celu omówienia Twojego projektu. W Maximus CNC od lat frezujemy i toczymy praktycznie wszystko, co da się opisać wymiarami. Wystarczy, że udostępnisz nam swój projekt (lub jego szkic) albo opiszesz, na czym Ci zależy. Podpowiemy, jak ugryźć ten temat, a także z chęcią zajmiemy się jego realizacją.

Tomasz Kaczmarek

Dzielę się wiedzą i doświadczeniem w realizacji zaawansowanych projektów inżynieryjnych. Jako właściciel gwarantuję jakość oraz wsparcie doradcze na każdym etapie produkcji. Moim celem jest urzeczywistnianie Twoich pomysłów, niezależnie od branży.

Zobacz więcej wpisów

Zrealizuj swój projekt z precyzją, na którą zasługujesz.

Niezależnie od skali – od prototypu po serię. Prześlij rysunek techniczny i otrzymaj wycenę w 24-48h.